Bellefien

Kennen jullie de uitspraak : "als je kinderen stil zijn, dan halen ze zeker streken uit!".

Wel, ik heb dit vandaag voor de zoveelste keer mogen ondervinden.

We hadden net boodschappen gedaan, plots verdwenen de kinderen in de tuin. Ok, op zich niets abnormaals, het regent niet dus spelen ze wel graag buiten.
Wat wel abnormaal was, en waar mijn "frank" had moeten vallen is...normaal roepen en tieren ze ononderbroken naar elkaar. En nu...muisstil.
Ik bracht vlug iets terug naar de buurvrouw, wat ik deze morgen van haar had geleend, en nog steeds die akelige stilte.

Toen ik ging kijken in de tuin...
wat denken jullie????

Ze hadden een halve fles shampoo op hun (droog) haar gekapt, en wrijven maar.
Ze hadden een plezier van je welste.




Wat stukken minder was, was natuurlijk het feit dat dat schuim ook UIT hun haar moest.

Moraal van dit verhaal : als je kinderen stil zijn....stront aan te knikker.

Amaai, je kon er op de koppen lopen gisteren in Plopsaland-De Panne. De weermannen voorspelden uitsluitend voor het uiterste westen van het land mooi weer. Dus wat had je gedacht...iedereen naar dat meest westelijke punt van België. Yeps, dat is Plopsaland-De Panne.

We kenden een wat moeilijke start met de kindjes. De grote drukte is niet echt aan hen besteed (grotendeels te wijten aan hun autisme), alsook was het de eerste keer dat we samen met vrienden gingen.
Normaal doen ze zo wat hun zin als het op kiezen van attrakties aan komt. Maar nu moesten ze wel degelijk rekening houden met andermans mening, en dat is superveel gevraagd voor hen.

Het pretpark was superlang open, namelijk tot 23u, een nocturne dus.
Hoe later het werd, hoe minder druk, hoe aangenamer de kinderen werden. En eerlijk gezegd..., het is best eens indrukwekkend om zo'n mooi en groot park te zien in het donker, met enkel wat sfeerverlichting en de honderden kleine lampjes van de attrakties zelf.

De mooie dag werd afgesloten met een schitterend (maar vooral luid knallend) vuurwerk.
Het was het eerste vuurwerk voor de kinderen. Na de eerste luide knal gingen hun keeltjes open.
Het enige wat we konden doen is vlug naar de auto spurten zodat de knallen wat gedemt werden.

Weeral hebben we veel geleerd uit deze dag.
Ons kinderen zijn niet zoals Jasper, hun vriendje. Hun speciale aanpak blijft nodig. Ook al is dat verdomd lastig, als er anderen bij zijn.
Wat ik nu schrijf is iets wat ik nooit had verwacht ooit te moeten schrijven...maar ergens voelde ik voor het eerst schaamte ten opzichte van anderen voor het gedrag van mijn kinderen.
Als mama wil je dat alles goed verloopt die dag, en telkens word ik met problemen geconfronteerd waar ik niet 1-2-3 een oplossing voor heb.
Vb we stapten in zo'n typisch bootje in op een bepaalde attraktie. Iedereen zat neer, behalve onze Laurens. Hij bleef aan de kant staan gillen en tieren dat hij vooraan wou zitten. Met de beste wil van de wereld kan je hem niet van idee doen veranderen. Maar zo'n attraktie blijft draaien en moet vooruit gaan, dus veel tijd om oplossingen te bedenken is er niet...Daar sta je dan als mama, honderden ogen op jou starend met een blik van...
Autisme is een niet-zichtbare handicap. Zeker weten dat 80 van die 100 starende ogen dachten : als dat mijn kind was zou ik zus en zo.
Wel je kan niet geloven hoe veel zin ik heb om op zo'n moment te gillen "HIJ HEEFT AUTISME".
Helaas.
Proberen je geduld bewaren is de enigste oplossing, alsook je kind proberen kalm te krijgen. Zonder dat geraak je nergens.

Als mama van een autistisch kind kom je nog iedere dag problemen tegen waarvan je denkt : tja, en nu??
Dus iedere dag is het weer een beetje zoeken naar "the missing Piece". Die zoektocht zal blijven duren tot de dag dat ik sterf.

Hieronder nog wat sfeerbeelden :

Graag geef ik een woordje uitleg over de nieuwe "look" van mijn weblog.
Zoals jullie zien is de naam van deze blog : "the missing piece". Ook staan er overal puzzelstukjes.

Dit is niet zomaar gekozen.

In de toekomst zullen jullie zien dat ik het vaak over autisme zal hebben. Waarom? Dat zal ik ook binnenkort wel uitleggen.
In ieder geval is een puzzelstuk het internationale symbool voor autisme.
Veel kinderen met autisme dragen rond hun nek een hangertje in de vorm van een puzzelstukje. En eigenlijk vind ik dat wel clever gevonden, want wat is autisme?

Weinigen weten het antwoord op vorige vraag. Waar de wetenschappers het wel over eens zijn, is dat autisme veroorzaakt wordt door het ontbreken van een bepaalde stof in de hersenen. Ze missen dus een stukje oftewel "the missing Piece".

Jawel, dit is nog steeds de blog van "Bellefien", alleen wil ik deze blogsite verruimen tot een blog waarop alles kan en zal worden besproken.
In de eerste plaats komen items aan bod uit het dagelijkse leven, opmerkelijke zaken, aangrijpende zaken...droevige...alsook puur informatieve dingen.
Informatie over doopsuiker zal natuurlijk hier ook nog te vinden zijn.
Kortom voor ieder wat wils.
Ik hoop van harte dat dit iets leuks zal worden waar velen iets aan hebben.