Bellefien

Maandag werd mijn moeder verwacht in Gasthuisberg Leuven voor haar eerste grote onderzoek na haar transplantatie.
8 oktober was het exact 1 jaar geleden dat ze een nieuw leven heeft gekregen. De eerste weken na haar operatie waren wel een hel, maar als we kijken waar ze nu staat, was het allemaal wel de moeite waard!!

Het is dan ook normaal dat ze 1 jaar post operatief 3 dagen opgenomen moest worden voor een totale check-up.
Ze hebben haar dan ook binnenste buiten gedraaid. De gekste onderzoeken eerst. oa onderzoek van het gebit, echo hart, talrijke scans, gastroscopie, botscan...

Het resultaat was dan ook SUPER
Er was niet abnormaals te vinden, en het revalidatie verloopt goed. Een bewijs dat alles prima verloopt is dan ook te zien bij ons ma thuis...ze heeft namelijk helemaal alleen de living geschilderd en behangen...

En wat nog leuker is.
Toen ze nog ziek was zei ze altijd : als ik mijn "nieuwe" longen heb en ik ben genezen, dan geef ik een groot feest. Des te meer omdat ons moeder totaal niet graag feest. Ze vindt alles zo'n gedoe.
Maar belofte maakt schuld!
Misschien dit jaar nog gaan we klinken op haar wedergeboorte!!!

Proost!

Het is tegenwoordig niet eenvoudig meer om een goede oppas te vinden voor je kinderen.

Ik heb zo de indruk dat de job als babysit, minder aantrekkelijk is dan vroeger. Tegenwoordig gaan de 16-jarigen in het week-end reeds full time werken, laat staan dat ze nog zin hebben om 's avonds ergens te gaan zitten wachten op ouders die uitgaan. Begrijpelijk!

Mijn man heeft een zeer druk sociaal leven. Dit door zijn job, alsook door zijn politieke ambities. Ik kan hem toch niet altijd alleen de baan op sturen hé

Dan is er ook het feit dat wij één van de ongelukkigen zijn die niet kunnen rekenen op familie.

Met andere woorden : wij zijn op zoek naar een goede babysit die op frequente basis bij ons thuis kan komen oppassen. Natuurlijk is het ook zo dat ons kindjes beiden autisme hebben, dat is dus een extra moeilijkheid. Alhoewel dat wel zal meevallen. (hoop ik )

Als er zich iemand aangesproken voelt, stuur gerust een mailtje!

Alvast bedankt.

Vandaag hebben we genoten van de laatste zonnestraaltjes...en dit in Plopsaland De Panne.

Voor ons 2 bengels, het ideale dagje uit.

Normaal gezien is een pretparkje doen niet zo evident met ons kinderen, omwille van hun ASS (Autisme), maar dankzij onze thuisbegeleidster "Kathleen" is er een grote pak stress verdwenen.

Zij heeft namelijk voor ons (en onrechtsreeks voor alle kinderen met ASS) een telefoontje gedaan naar Plopsa. Ik vermoed niet dat ze Gertje zelf aan de lijn had, maar des al niet te min, had ze toch schitterend nieuws voor ons.

Als je namelijk met je diagnoseverslag en een attestje van de huisarts naar het onthaal gaat, krijg je een pasje zodat je nergens moet aanschuiven aan de attacties.

Dit was namelijk het grootste probleem bij ons kinderen. Ze konden die wachtrijen niet trotseren. Het was gehuil, paniek en om den duur een gevecht als ze tussen zo veel andere mensen moesten staan.
Maar door dat pasje is onze dag aangenaam en met een pak minder stress verlopen.
Dankjewel Kathleen!!!

Het enige wat wij (ouders) nu nog moeten trotseren zijn die enge en boze blikken van andere ouders. Zij vinden het blijkbaar niet eerlijk dat kinderen met ASS effe voor mogen.
Zo hadden we 2 maal een vervelend incidentje.
Er was een koppel ouders die letterlijk van hun neus begon te maken, maar wat heel erg was, was toen een kindje over de voet van Lucas reed, de papa die erbij stond en het zeker gezien had, mompelde iets "je moet maar niet voor steken".
Op zo'n moment moet ik toch eens slikken en proberen te doen alsof ik het niet heb gehoord. Maar het kwets wel heel diep!

Voor de volgende keer laat ik hesjes maken om over hun jasjes te doen met de tekst :
Willen jullie ook zo'n pasje? Neem er dan mijn ASS er maar bij!!