Nog een laatste pretparkje voor het einde van de vakantie
augustus24,2008
Amaai, je kon er op de koppen lopen gisteren in Plopsaland-De Panne. De weermannen voorspelden uitsluitend voor het uiterste westen van het land mooi weer. Dus wat had je gedacht...iedereen naar dat meest westelijke punt van België. Yeps, dat is Plopsaland-De Panne.
We kenden een wat moeilijke start met de kindjes. De grote drukte is niet echt aan hen besteed (grotendeels te wijten aan hun autisme), alsook was het de eerste keer dat we samen met vrienden gingen.
Normaal doen ze zo wat hun zin als het op kiezen van attrakties aan komt. Maar nu moesten ze wel degelijk rekening houden met andermans mening, en dat is superveel gevraagd voor hen.
Het pretpark was superlang open, namelijk tot 23u, een nocturne dus.
Hoe later het werd, hoe minder druk, hoe aangenamer de kinderen werden. En eerlijk gezegd..., het is best eens indrukwekkend om zo'n mooi en groot park te zien in het donker, met enkel wat sfeerverlichting en de honderden kleine lampjes van de attrakties zelf.
De mooie dag werd afgesloten met een schitterend (maar vooral luid knallend) vuurwerk.
Het was het eerste vuurwerk voor de kinderen. Na de eerste luide knal gingen hun keeltjes open.
Het enige wat we konden doen is vlug naar de auto spurten zodat de knallen wat gedemt werden.
Weeral hebben we veel geleerd uit deze dag.
Ons kinderen zijn niet zoals Jasper, hun vriendje. Hun speciale aanpak blijft nodig. Ook al is dat verdomd lastig, als er anderen bij zijn.
Wat ik nu schrijf is iets wat ik nooit had verwacht ooit te moeten schrijven...maar ergens voelde ik voor het eerst schaamte ten opzichte van anderen voor het gedrag van mijn kinderen.
Als mama wil je dat alles goed verloopt die dag, en telkens word ik met problemen geconfronteerd waar ik niet 1-2-3 een oplossing voor heb.
Vb we stapten in zo'n typisch bootje in op een bepaalde attraktie. Iedereen zat neer, behalve onze Laurens. Hij bleef aan de kant staan gillen en tieren dat hij vooraan wou zitten. Met de beste wil van de wereld kan je hem niet van idee doen veranderen. Maar zo'n attraktie blijft draaien en moet vooruit gaan, dus veel tijd om oplossingen te bedenken is er niet...Daar sta je dan als mama, honderden ogen op jou starend met een blik van...
Autisme is een niet-zichtbare handicap. Zeker weten dat 80 van die 100 starende ogen dachten : als dat mijn kind was zou ik zus en zo.
Wel je kan niet geloven hoe veel zin ik heb om op zo'n moment te gillen "HIJ HEEFT AUTISME".
Helaas.
Proberen je geduld bewaren is de enigste oplossing, alsook je kind proberen kalm te krijgen. Zonder dat geraak je nergens.
Als mama van een autistisch kind kom je nog iedere dag problemen tegen waarvan je denkt : tja, en nu??
Dus iedere dag is het weer een beetje zoeken naar "the missing Piece". Die zoektocht zal blijven duren tot de dag dat ik sterf.
Hieronder nog wat sfeerbeelden :
We kenden een wat moeilijke start met de kindjes. De grote drukte is niet echt aan hen besteed (grotendeels te wijten aan hun autisme), alsook was het de eerste keer dat we samen met vrienden gingen.
Normaal doen ze zo wat hun zin als het op kiezen van attrakties aan komt. Maar nu moesten ze wel degelijk rekening houden met andermans mening, en dat is superveel gevraagd voor hen.
Het pretpark was superlang open, namelijk tot 23u, een nocturne dus.
Hoe later het werd, hoe minder druk, hoe aangenamer de kinderen werden. En eerlijk gezegd..., het is best eens indrukwekkend om zo'n mooi en groot park te zien in het donker, met enkel wat sfeerverlichting en de honderden kleine lampjes van de attrakties zelf.
De mooie dag werd afgesloten met een schitterend (maar vooral luid knallend) vuurwerk.
Het was het eerste vuurwerk voor de kinderen. Na de eerste luide knal gingen hun keeltjes open.
Het enige wat we konden doen is vlug naar de auto spurten zodat de knallen wat gedemt werden.
Weeral hebben we veel geleerd uit deze dag.
Ons kinderen zijn niet zoals Jasper, hun vriendje. Hun speciale aanpak blijft nodig. Ook al is dat verdomd lastig, als er anderen bij zijn.
Wat ik nu schrijf is iets wat ik nooit had verwacht ooit te moeten schrijven...maar ergens voelde ik voor het eerst schaamte ten opzichte van anderen voor het gedrag van mijn kinderen.
Als mama wil je dat alles goed verloopt die dag, en telkens word ik met problemen geconfronteerd waar ik niet 1-2-3 een oplossing voor heb.
Vb we stapten in zo'n typisch bootje in op een bepaalde attraktie. Iedereen zat neer, behalve onze Laurens. Hij bleef aan de kant staan gillen en tieren dat hij vooraan wou zitten. Met de beste wil van de wereld kan je hem niet van idee doen veranderen. Maar zo'n attraktie blijft draaien en moet vooruit gaan, dus veel tijd om oplossingen te bedenken is er niet...Daar sta je dan als mama, honderden ogen op jou starend met een blik van...
Autisme is een niet-zichtbare handicap. Zeker weten dat 80 van die 100 starende ogen dachten : als dat mijn kind was zou ik zus en zo.
Wel je kan niet geloven hoe veel zin ik heb om op zo'n moment te gillen "HIJ HEEFT AUTISME".
Helaas.
Proberen je geduld bewaren is de enigste oplossing, alsook je kind proberen kalm te krijgen. Zonder dat geraak je nergens.
Als mama van een autistisch kind kom je nog iedere dag problemen tegen waarvan je denkt : tja, en nu??
Dus iedere dag is het weer een beetje zoeken naar "the missing Piece". Die zoektocht zal blijven duren tot de dag dat ik sterf.
Hieronder nog wat sfeerbeelden :
Tags: algemeen, autisme, plopsaland
David - 24 augustus - 12:59:54
Da's geen kwestie natuurlijk van handicaps vergelijken, maar een onzichtbare handicap is moeilijk omdat het noodzakelijk begrip niet verwacht kan worden.
Op zo'n attractie zou het inderdaad makkelijk zijn als we net iets meer tijd kregen...
Een ander voorbeeld dat we al zagen: een kindje met het syndroom van Downe moest niet in de rij blijven wachten en mocht x aantal keer na mekaar op een attractie.
Als een kind met ASS iets niet kan, is het wachten. Als je zegt "kom, we gaan op de konijntjes", dan is dat nu en niet straks. Maar je moet wel in de rij...
Het is zoals Belle het zegt: het is soms verdomd hard.