Bellefien

Vandaag heb ik letterlijk een halve dag verspild aan het UZ.

Mijn zus staat al exact 19 maand op de wachtlijst van een welbepaalde professor, nl professor Schoentjes.
Zo iedere maand a 2 maand neem ik contact op met de dienst, om te zien hoe het zaakje vooruit gaat, en ook om hen er aan te herinneren dat er meer achter zit, dan alleen een papieren A4'ke met namen.

Tot voorkort hoorde ik de volgende uitleg :
Je zus staat nu nummer 1 op onze wachtlijst. Zij is de volgende patiënt die zal worden opgeroepen.

Hoera, vreugde alom! Ik hoorde dit voor het eerst in mei 2008. Helaas bleef ik dat horen tot vandaag.

De uitleg die ik vandaag te horen kreeg was om van achterover te vallen!

Oei, sorry mevrouw, de professor ziet alleen nog jongeren tot en met 17 jaar. Uw zus staat niet langer op onze wachtlijst.
Ik zweer u, gelukkig zat die persoon aan de andere kant van de telefoon en niet gewoon achter de balie of ik stond niet in voor de gevolgen...

Erger nog. Het arrogante gedrag van die persoon was er net over!
Ze zei dat ze dringend iets moest bespreken met iemand en ze ging me terug bellen...
2 uur later belde ik dan maar zelf terug...de mevrouw in kwestie vroeg me fijn of ik wou inhaken want ze verwachtte een belangrijke telefoon van iemand.
yeah right, alsof ze in het UZ Gent geen telefooncentrale hebben die 2 gesprekken ineens aankan????????
Ofwel had de dame in kwestie last van PMS of ze moet dringend een cursus gaan volgen : Hoe scheep ik lastige klanten af zonder mij belachelijk te maken....

In ieder geval heb ik ferm mijn vragen gesteld!
Onderandere : en wat is er gebeurd met mensen die ouder zijn dan 17 en al anderhalf jaar op uw wachtlijst staan???
tja, verdwenen met de noorderzon...haar dossier die bestond uit doktersattest, verwijsbrief, anamnese, gehandtekend papier waarin Maaike toestemming geeft om haar andere dossiers in te kijken, psychiatrisch verslag van de polikliniek...is zomaar weg!!! In rook opgegaan, foetsjie, riebedebie...

Op de vraag wat we nu moeten doen kreeg ik het volgende te horen.
"U moet naar de vrije consultatie en de arts daar bepaalt verder wat er zal gebeuren..."
HALOOOOOOOOOOOO : Dat hebben we een jaar geleden gedaan, en daar stond letterlijk in : gelieve zeer dringend een onderhoud te regelen met professor Schoentjes.

Zijn ze daar zelf "zot" aan het worden ofzo?????

Maar oké, rustig blijven...Ik bel naar de poli om het verslag op te vragen en verder te gaan.
Daar waren ze ook niet bepaald meegaand, want daar kreeg ik te horen dat ik of Maaike zelf notabene, geen inzage hebben in haar dossier en dat ze dat bepaald verslag onmogelijk aan ons kon bezorgen. Beroepsgeheim, begrijpt U? NEEEEEEEE, DAT BEGRIJP IK NIET!
Al stond Maaike daar aan haar balie, nog kreeg ze dat verslag niet.
Van verbazing en ellende legde ik de telefoon af.

Na mijn verdere zoektocht op internet, heb ik nogmaals al mijn moed bijeen geraapt en naar de poli gebeld om te vragen wat we dan allemaal moeten doen om gans de bazaar weer op te starten.

Het enige zinnige wat ze kon zeggen is, kom morgen naar de vrije raadpleging.
Op de vraag of er lange wachtlijsten waren daar, of wie de testen ging doen, waar die testen doorgingen???? Dat kon ze allemaal niet zeggen. Ik kon zowel naar de veritas gebeld hebben met mijn vragen of autisme...die kassiersters zouden even veel hebben geweten.

Uit pure ellende en frustratie hebben we contact opgenomen met een klinisch psychologe die ons kan en wil helpen. Kostenplaatje : 500 euro in totaal!

Onder het motto : time is money!

Zoals eerder al geschreven vieren we binnenkort feest ter ere van mijn ouders...

De uitnodigingen zijn klaar sinds gisteren, hier zien jullie ze vast in avant-première

Ik heb een gedichtje geschreven als intro.



Hopelijk kan iedereen aanwezig zijn. In optimale omstandigheden zullen we met 37 mensen zijn!

Ik zie er al vast naar uit!!!

7 november is altijd al een speciale dag voor mij geweest....de reden???
Op die dag ben ik jarig!!!
Dit jaar werd ik 35. Wat gaat de tijd toch snel hé!

Dit jaar zorgde mijn man David wel voor een echte verrassing...namelijk een heuse surpriseparty!
Ik had niets in de mot... Het was een superverrassing!!

Hier enkele sfeerbeelden...

Maandag werd mijn moeder verwacht in Gasthuisberg Leuven voor haar eerste grote onderzoek na haar transplantatie.
8 oktober was het exact 1 jaar geleden dat ze een nieuw leven heeft gekregen. De eerste weken na haar operatie waren wel een hel, maar als we kijken waar ze nu staat, was het allemaal wel de moeite waard!!

Het is dan ook normaal dat ze 1 jaar post operatief 3 dagen opgenomen moest worden voor een totale check-up.
Ze hebben haar dan ook binnenste buiten gedraaid. De gekste onderzoeken eerst. oa onderzoek van het gebit, echo hart, talrijke scans, gastroscopie, botscan...

Het resultaat was dan ook SUPER
Er was niet abnormaals te vinden, en het revalidatie verloopt goed. Een bewijs dat alles prima verloopt is dan ook te zien bij ons ma thuis...ze heeft namelijk helemaal alleen de living geschilderd en behangen...

En wat nog leuker is.
Toen ze nog ziek was zei ze altijd : als ik mijn "nieuwe" longen heb en ik ben genezen, dan geef ik een groot feest. Des te meer omdat ons moeder totaal niet graag feest. Ze vindt alles zo'n gedoe.
Maar belofte maakt schuld!
Misschien dit jaar nog gaan we klinken op haar wedergeboorte!!!

Proost!

Het is tegenwoordig niet eenvoudig meer om een goede oppas te vinden voor je kinderen.

Ik heb zo de indruk dat de job als babysit, minder aantrekkelijk is dan vroeger. Tegenwoordig gaan de 16-jarigen in het week-end reeds full time werken, laat staan dat ze nog zin hebben om 's avonds ergens te gaan zitten wachten op ouders die uitgaan. Begrijpelijk!

Mijn man heeft een zeer druk sociaal leven. Dit door zijn job, alsook door zijn politieke ambities. Ik kan hem toch niet altijd alleen de baan op sturen hé

Dan is er ook het feit dat wij één van de ongelukkigen zijn die niet kunnen rekenen op familie.

Met andere woorden : wij zijn op zoek naar een goede babysit die op frequente basis bij ons thuis kan komen oppassen. Natuurlijk is het ook zo dat ons kindjes beiden autisme hebben, dat is dus een extra moeilijkheid. Alhoewel dat wel zal meevallen. (hoop ik )

Als er zich iemand aangesproken voelt, stuur gerust een mailtje!

Alvast bedankt.