Bellefien

Vandaag hebben we genoten van de laatste zonnestraaltjes...en dit in Plopsaland De Panne.

Voor ons 2 bengels, het ideale dagje uit.

Normaal gezien is een pretparkje doen niet zo evident met ons kinderen, omwille van hun ASS (Autisme), maar dankzij onze thuisbegeleidster "Kathleen" is er een grote pak stress verdwenen.

Zij heeft namelijk voor ons (en onrechtsreeks voor alle kinderen met ASS) een telefoontje gedaan naar Plopsa. Ik vermoed niet dat ze Gertje zelf aan de lijn had, maar des al niet te min, had ze toch schitterend nieuws voor ons.

Als je namelijk met je diagnoseverslag en een attestje van de huisarts naar het onthaal gaat, krijg je een pasje zodat je nergens moet aanschuiven aan de attacties.

Dit was namelijk het grootste probleem bij ons kinderen. Ze konden die wachtrijen niet trotseren. Het was gehuil, paniek en om den duur een gevecht als ze tussen zo veel andere mensen moesten staan.
Maar door dat pasje is onze dag aangenaam en met een pak minder stress verlopen.
Dankjewel Kathleen!!!

Het enige wat wij (ouders) nu nog moeten trotseren zijn die enge en boze blikken van andere ouders. Zij vinden het blijkbaar niet eerlijk dat kinderen met ASS effe voor mogen.
Zo hadden we 2 maal een vervelend incidentje.
Er was een koppel ouders die letterlijk van hun neus begon te maken, maar wat heel erg was, was toen een kindje over de voet van Lucas reed, de papa die erbij stond en het zeker gezien had, mompelde iets "je moet maar niet voor steken".
Op zo'n moment moet ik toch eens slikken en proberen te doen alsof ik het niet heb gehoord. Maar het kwets wel heel diep!

Voor de volgende keer laat ik hesjes maken om over hun jasjes te doen met de tekst :
Willen jullie ook zo'n pasje? Neem er dan mijn ASS er maar bij!!

Het nieuwe schooljaar zit al weer half weg week 2, de kinderen beginnen stilletjes aan terug te wennen aan de routine.
Gelukkig gaan mijn kinderen naar 2 uitstekende scholen. Dat is voor ouders met kinderen met ASS zeker niet evident.

Laurens is de oudste, toen hij zijn diagnose kreeg in het COS van Gent wisten we even niet van welk hout pijlen maken. De deskundigen daar zeiden wel dat hij het "normaal" onderwijs zou aankunnen...maar niets was minder waar!
Na 14 dagen gaven zowel Laurens als de juf er de brui aan. En daar stonden we dan....Ik kan jullie verzekeren dat het een moeilijke periode was voor ons.
Want in 1 2 3 je kind in het bijzonder onderwijs krijgen is geen senicure. Overal vreselijke wachtlijsten, tot 2 jaar.
Eigenlijk is het bijna lachwekkend. Je kind moet naar een speciale school, bij wijze van spreken vandaag nog, en dan zeggen ze 2 jaar wachten. En wat er mee ondertussen??? Op mijn rug binden zoals in de warme landen????

De Zonnewijzer in de Drongense Steenweg te Gent kwam als een geschenk uit de hemel!!!
Dit is een initiatief van Stad Gent. De Zonnewijzer maakt onderdeel uit van de Zonnepoort die gelegen is in de St Lievenspoortstraat in Gent. Maar de 2 autiklasjes zitten dus in lokalen van de Octopus, die op haar beurt weer een type 8 school is voor kinderen met leermoeilijkheden. Een beetje ingewikkeld, maar soit.

De autiklasjes waren pas gestart en er waren nog vrije plaatsjes...wel eigenlijk 1 vrij plaatsje.
Onze Laurens had dus het zowat bijna laatste ASS plaatsje in gans Vlaanderen.
Ook al hadden we het plaatsje...in ons hoofd de klik maken was zeer moeilijk.

Het beseffen dat je kind naar het BUitengewoon KLeuter Onderwijs moet is een bittere pil om te slikken. Maar een mens moet vooruit. Dus gaven we het een kans.

En wat denk je. Het is zowat de beste beslissing geweest die ik tot nu toe in mijn leven heb gemaakt.
Laurens ging graag naar school, zijn taal ging razend snel vooruit, hij leerde er met andere kinderen omgaan en nog veel meer.
De kindjes krijgen daar bijna allemaal logopedie en kinesitherapie afzonderlijk. En dat werpt z'n vruchten af natuurlijk. je voelt echt dat men daar persoonlijk je kindje begeleidt.
Ieder kind werkt op zijn eigen tempo. De ene is al wat vlugger dan de andere. De taakjes en werkjes worden aan het kind aangepast. Eigenlijk is de zonnewijzer een voorbeeld van hoe het altijd zou moeten zijn helaas.

Iedere week snijden ze een thema aan. Zo werkt men deze week rond "knuffels". Je kan al denken dat de kindjes enthousiast zijn. Ze mogen allemaal hun lievelingsbeer mee doen naar school.
Ook maken ze regelmatig uitstappen, vb naar de boerderij, de Gentse brandweer,de bakker...

Toen onze jongste zoon ook de diagnose kreeg van ASS hebben we geen seconde getwijfeld.
Lucas gaat nu ook voor het tweede jaar naar de Zonnewijzer. En hij gaat super graag. Dit jaar zit hij bij juf Ellen, een super lieve maar toch correcte juf die verbazingwekkend goed met ASS kindjes om kan. Ik ben er van overtuigd dat dat een gave is. Het is niet aan iedereen gegeven hoor, geloof me!
Ze haalt gewoon het beste uit je kind.

Zo herinner ik me nog één van de eerste werkjes we mee kregen naar huis van onze Laurens. Toen ik het bekeek stopte ik het terug in zijn schooltas. Ik dacht echt dat het een misverstand was, dat de tekening van een ander kindje was. Thuis zette onze Laurens namelijk enkele strepen op papier, en dat was het.
Van toen af wist ik het zeker. Laurens was eindelijk op zijn juiste plaatsje geland.





Vermits het uiteraard zeer kleine klasjes zijn, gaat het er allemaal veel soepeler aan toe. Je leert ook de andere ouders kennen, die je op hun beurt ook kunnen helpen met tips en raad.

Mochten er dus mensen zijn die in een gelijkaardige situatie zitten, en toch nog twijfelen om hun kindje naar het buklo te sturen. DOEN GEWOON!
In de Zonnewijzer ontvangen de juffen jullie met open armen!

Wie meer info wil over de Zonnewijzer Website: http://onderwijs.gent.be/zonnewijzer
Drongensesteeweg 146
9000 Gent
Tel.: 09 258 04 71
E-mail: zonnepoort[at]gent[dot]be

Zaterdag avond was het dan eindelijk zover... De lang beloofde bbq bij mijn ouders. Buiten het mooie weer hadden we nog een aantal redenen om eens een feestje te bouwen. oa de gezondheid van mijn moeder.

8 oktober 2007 is een datum dat in mijn geheugen gegrift staat. Dan werd ze namelijk opgeroepen voor haar broodnodige en langverwachte bilaterale longtransplantatie. Na een moeizame start en herstel, begint het nu eindelijke wat te vlotten met haar gezondheid. Ook hadden we nog nooit een echt gezinsfeestje gehad.

Tegenwoordig bestaat het ouderlijk gezin uit. Ma, Pa, Maaike en haar vriend Gert, ik en David, en de 2 oogappels Laurens en Lucas.




Het was een super gezellig en fantastisch onderonsje! We hebben niet alleen lekker gegeten, maar er werden herinneringen van vroeger opgehaald, veel verteld en gelachen.

De kindjes konden vrij spelen in de grote tuin. Kortom iedereen was tevreden!




ZEKER voor herhaling vatbaar!!!
Onze bbq hebben we daar laten staan, in de hoop dat er nu sneller een nieuw feestje op poten wordt gezet!

Kennen jullie de uitspraak : "als je kinderen stil zijn, dan halen ze zeker streken uit!".

Wel, ik heb dit vandaag voor de zoveelste keer mogen ondervinden.

We hadden net boodschappen gedaan, plots verdwenen de kinderen in de tuin. Ok, op zich niets abnormaals, het regent niet dus spelen ze wel graag buiten.
Wat wel abnormaal was, en waar mijn "frank" had moeten vallen is...normaal roepen en tieren ze ononderbroken naar elkaar. En nu...muisstil.
Ik bracht vlug iets terug naar de buurvrouw, wat ik deze morgen van haar had geleend, en nog steeds die akelige stilte.

Toen ik ging kijken in de tuin...
wat denken jullie????

Ze hadden een halve fles shampoo op hun (droog) haar gekapt, en wrijven maar.
Ze hadden een plezier van je welste.




Wat stukken minder was, was natuurlijk het feit dat dat schuim ook UIT hun haar moest.

Moraal van dit verhaal : als je kinderen stil zijn....stront aan te knikker.

Amaai, je kon er op de koppen lopen gisteren in Plopsaland-De Panne. De weermannen voorspelden uitsluitend voor het uiterste westen van het land mooi weer. Dus wat had je gedacht...iedereen naar dat meest westelijke punt van België. Yeps, dat is Plopsaland-De Panne.

We kenden een wat moeilijke start met de kindjes. De grote drukte is niet echt aan hen besteed (grotendeels te wijten aan hun autisme), alsook was het de eerste keer dat we samen met vrienden gingen.
Normaal doen ze zo wat hun zin als het op kiezen van attrakties aan komt. Maar nu moesten ze wel degelijk rekening houden met andermans mening, en dat is superveel gevraagd voor hen.

Het pretpark was superlang open, namelijk tot 23u, een nocturne dus.
Hoe later het werd, hoe minder druk, hoe aangenamer de kinderen werden. En eerlijk gezegd..., het is best eens indrukwekkend om zo'n mooi en groot park te zien in het donker, met enkel wat sfeerverlichting en de honderden kleine lampjes van de attrakties zelf.

De mooie dag werd afgesloten met een schitterend (maar vooral luid knallend) vuurwerk.
Het was het eerste vuurwerk voor de kinderen. Na de eerste luide knal gingen hun keeltjes open.
Het enige wat we konden doen is vlug naar de auto spurten zodat de knallen wat gedemt werden.

Weeral hebben we veel geleerd uit deze dag.
Ons kinderen zijn niet zoals Jasper, hun vriendje. Hun speciale aanpak blijft nodig. Ook al is dat verdomd lastig, als er anderen bij zijn.
Wat ik nu schrijf is iets wat ik nooit had verwacht ooit te moeten schrijven...maar ergens voelde ik voor het eerst schaamte ten opzichte van anderen voor het gedrag van mijn kinderen.
Als mama wil je dat alles goed verloopt die dag, en telkens word ik met problemen geconfronteerd waar ik niet 1-2-3 een oplossing voor heb.
Vb we stapten in zo'n typisch bootje in op een bepaalde attraktie. Iedereen zat neer, behalve onze Laurens. Hij bleef aan de kant staan gillen en tieren dat hij vooraan wou zitten. Met de beste wil van de wereld kan je hem niet van idee doen veranderen. Maar zo'n attraktie blijft draaien en moet vooruit gaan, dus veel tijd om oplossingen te bedenken is er niet...Daar sta je dan als mama, honderden ogen op jou starend met een blik van...
Autisme is een niet-zichtbare handicap. Zeker weten dat 80 van die 100 starende ogen dachten : als dat mijn kind was zou ik zus en zo.
Wel je kan niet geloven hoe veel zin ik heb om op zo'n moment te gillen "HIJ HEEFT AUTISME".
Helaas.
Proberen je geduld bewaren is de enigste oplossing, alsook je kind proberen kalm te krijgen. Zonder dat geraak je nergens.

Als mama van een autistisch kind kom je nog iedere dag problemen tegen waarvan je denkt : tja, en nu??
Dus iedere dag is het weer een beetje zoeken naar "the missing Piece". Die zoektocht zal blijven duren tot de dag dat ik sterf.

Hieronder nog wat sfeerbeelden :